~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
...........................................................*ειδήσεις, νέα και ρεπορτάζ από τον χώρο της λογοτεχνίας
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αρχείο Καβάφη

Αρχείο Καβάφη
Η ηλεκτρονική έκδοση του Αρχείου Καβάφη είναι έργο του Σπουδαστηρίου και ιδιοκτησία του Ιδρύματος Ωνάση. Περιλαμβάνει όλα τα έργα του ποιητή και πλούσιο ανέκδοτο υλικό, όπως αυτό προκύπτει από την συνεχιζόμενη μελέτη του Αρχείου του. Περιλαμβάνει επίσης γενικές πληροφορίες για τον Καβάφη, αλλά και ειδικότερες για την πρόσληψη και απήχηση της Καβαφικής ποίησης παγκοσμίως.

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

ΠΟΛΥΒΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ(1864-1922), «ΣΙΔΗΡΑ ΔΙΑΘΗΚΗ»

Dionisis Vitsos
ΑΘΗΝΑ

«Σπανίως ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται όπως βλέπει, 
συνηθέστατα βλέπει όπως αντιλαμβάνεται»
ΠΟΛΥΒΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ(1864-1922), «ΣΙΔΗΡΑ ΔΙΑΘΗΚΗ»


[Θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και εκδότης, που εισήγαγε το θεατρικό είδος της Επιθεώρησης, Ήταν γνωστός επίσης με το φιλολογικό ψευδώνυμο Πολ Αρκάς. Από την Τερψιθέα Μεσσηνίας.

Αρχικά κατατάχθηκε στο στρατό προκειμένου ν΄ ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα, κατά επιθυμία του πατέρα του. Το 1882, ενώ υπηρετεί ως λοχίας στη φρουρά του Ναυπλίου γράφει την πρώτη του κωμωδία, την οποία δύο χρόνια αργότερα ανέβασε σε θεατρική σκηνή. Η παράσταση όμως αυτή δεν ολοκληρώθηκε λόγω πυρκαγιάς που ξέσπασε στη σκηνή κατά τη δεύτερη πράξη του έργου. Το γεγονός θεωρήθηκε από τον συγγραφέα ως καλός οιωνός (!) και τον ενθάρρυνε να επιδοθεί στο θέατρο και να παραιτηθεί από το στρατό.
Ασχολήθηκε έντονα με τη Μεταφυσική. ]

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Πέρασαν δυο [2] χρόνια που «έφυγε» από τη ζωή ο πνευματικός άνθρωπος Δημήτρης Μαρωνίτης




Σαν σήμερα, πριν 2 χρόνια «έφυγε» από τη ζωή ο πνευματικός άνθρωπος Δημήτρης Μαρωνίτης.
Φιλόλογος-μεταφραστής αρχαίων κειμένων, σπουδαίος δάσκαλος και δοκιμιογράφος.

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Αμάντα Μιχαλοπούλου, ο τίτλος του νέου μυθιστορήματος "Μπαρόκ" κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Καστανιώτη

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 

Φωτογραφία: Δημήτρης Τσουμπλέκας 


Η Αμάντα Μιχαλοπούλου συνομιλεί  με τη Χαριτίνη Μαλισσόβα*

Η Αμάντα Μιχαλοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στην Αθήνα και Δημοσιογραφία στο Παρίσι. Αρθρογραφούσε επί χρόνια στην εφημερίδα Καθημερινή. Έχει γράψει οχτώ μυθιστορήματα, τρεις συλλογές διηγημάτων και αρκετά παιδικά βιβλία. Τιμήθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού Διαβάζω για το Γιάντες (1996), το Βραβείο Διεθνούς Λογοτεχνίας του Αμερικανικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνών και το Liberis Liber των ανεξάρτητων Καταλανών εκδοτών για το Θα ήθελα (2005), καθώς και το Βραβείο Διηγήματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών για τη Λαμπερή μέρα (2012). Έργα της έχουν ανέβει στο θέατρο και έχουν μεταφραστεί σε δεκαπέντε γλώσσες. Πιο πρόσφατη μετάφραση, το διήγημά της «Μεσοποταμία» στον τόμο Best European Fiction 2018 (Dalkey Archive). Έχει διδάξει δημιουργική γραφή στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, στο Βρετανικό Συμβούλιο, στο Μουσείο Ηρακλειδών, στην Πύρνα και στην Artens. Η συζήτησή μας έγινε με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα, Μπαρόκ, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.
Μπαρόκ, ο τίτλος του νέου σας μυθιστορήματος. Θέλετε να μας δώσετε κάποια στοιχεία;
Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που μικραίνει αντί να μεγαλώνει, βαδίζει από τα πενήντα της χρόνια προς τα πίσω, προς τη νεότητά της, συναντώντας παλιότερες εκδοχές του εαυτού της. Σε κάθε κεφάλαιο διαβάζουμε μια ιστορία που ανταποκρίνεται σε μια χρονιά της ζωής της και συμπυκνώνει κατά κάποιον τρόπο όσα της συνέβησαν, όσα έμαθε ζώντας.
Γιατί ξεκινήσατε από την ηλικία των πενήντα μέχρι και την ηλικία μηδέν; Αφού η ζωή συνεχίζεται…
Ξεκινάω από μια ηλικία που ξέρω καλά, επειδή γιόρτασα τα πενήντα μου χρόνια πρόσφατα, είμαι κι εγώ «μισόν αιώνα άνθρωπος», που έλεγε και ο Αντώνης Σουρούνης. Η ζωή δεν είναι γραμμική και δεν ξέρουμε πόσο θα ζήσουμε. Ήθελα να γράψω για όσα ξέρω, για όσα συνέβησαν ήδη. Και για όσα θα μπορούσαν να έχουν συμβεί, επειδή δεν ζούμε μόνο με γεγονότα αλλά και με φαντασιώσεις και με ψευδαισθήσεις, συχνά πιο ισχυρές από την πραγματικότητα.
Πόσο ελκυστικό αλλά και επισφαλές είναι για έναν ή μια συγγραφέα να χρησιμοποιεί ως πρωταγωνιστικό πρόσωπο του βιβλίου τον εαυτό του/της;
Όπως το λέτε, ελκυστικό και επισφαλές. Γι’ αυτό, εδώ και χρόνια έκανα ένα βήμα μπροστά και δυο πίσω γράφοντας αυτό το μυθιστόρημα. Υπερίσχυσε η περιέργειά μου: πώς αφηγείται κανείς, αναρωτιόμουν, χρησιμοποιώντας τον εαυτό του ως πειραματόζωο; Στο μεταίχμιο μυθοπλασίας και αυτοβιογραφίας; Ζούμε τελικά τη ζωή μας ως μυθιστόρημα; Αυτά ήταν τα ερωτήματα που με απασχόλησαν. Αυτά και το παιχνίδι με την ταυτότητα. Όταν ας πούμε ο Ε.Χ. Γονατάς έγραφε «Για το χρώμα του μελανιού στα γράμματα του Νίκου Καχτίτση» μας μάθαινε πολλά για το αυτοβιογραφικό παιχνίδι. Ήταν σαν να λέει, θα γράψω για έναν φίλο και συνάδελφο με τον οποίο πράγματι αλληλογραφούσα, έτσι ώστε να εντείνω την αληθοφάνεια μιας επινοημένης τελικά ιστορίας.
~~~~~~~~~~~~~~
Η απόσταση δεν αναχαιτίζει τις αναμνήσεις, αλλά τις τοποθετεί στο μικροσκόπιο, βάζει ανάμεσα σε μας και στα όσα ζήσαμε ένα προστατευτικό φίλτρο που μας μεταφέρει ψυχικά στη θέση ενός τριτοπρόσωπου αφηγητή, ενός ερευνητή που αγαπάει το πεδίο της έρευνάς του και συμπάσχει όσο χρειάζεται, όχι υπερβολικά όμως.
~~~~~~~~~~~~~~
Μπήκατε στη διαδικασία να περικόψετε στοιχεία που ενδεχομένως να έδιναν περισσότερες πληροφορίες στους αναγνώστες σας από όσες θα θέλατε;
Ναι – όχι για να αυτολογοκριθώ, θέλω να πιστεύω, αλλά για να υπηρετήσω την οικονομία του κειμένου. Δηλαδή αν κάτι ήταν ενδιαφέρον και εντυπωσιακό αλλά δεν σχετιζόταν με την αφήγηση, έπρεπε αναγκαστικά να μείνει απ’ έξω. Το κριτήριο ήταν η αφηγηματικότητα και η προοικονομία. Η οποία όπως διαπίστωσα λειτουργεί και ανάποδα, όταν σκαλίζουμε το παρελθόν και ψάχνουμε να βρούμε τι μας προετοίμασε για όσα ζήσαμε και σε ποιον βαθμό η ζωή μας είναι αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Ποιος είναι ο ρόλος της ελεύθερης βούλησης και της μοίρας.
Τα πενήντα χρόνια είναι θεωρητικά η ηλικία της ωριμότητας, του επαναπροσδιορισμού της αυτοκριτικής αλλά και της νοσταλγίας, στοιχεία που εντόπισε η δική μου ανάγνωση. Συμφωνείτε;
Απολύτως. Η νοσταλγία όμως είναι κακός σύμβουλος, επειδή βάζει μπροστά μια μηχανή εξιδανίκευσης. Χρειάζεται μια απόσταση από όσα ζήσαμε, ένα πάγωμα της καρδιάς. Κι αυτό δεν είναι ψυχρότητα, αντιθέτως. Η απόσταση δεν αναχαιτίζει τις αναμνήσεις, αλλά τις τοποθετεί στο μικροσκόπιο, βάζει ανάμεσα σε μας και στα όσα ζήσαμε ένα προστατευτικό φίλτρο που μας μεταφέρει ψυχικά στη θέση ενός τριτοπρόσωπου αφηγητή, ενός ερευνητή που αγαπάει το πεδίο της έρευνάς του και συμπάσχει όσο χρειάζεται, όχι υπερβολικά όμως.
«Ο εαυτός είναι εξίσου περίπλοκος με το Σύμπαν», γράφετε στο πρώτο κεφάλαιο. Είμαστε εντέλει σε μια μόνιμη αναζήτηση του εαυτού;
Των εαυτών, καλύτερα. Δεν είναι ένας ο εαυτός μας – αλλιώς αφηγείται το υστερόβουλο εγώ κι αλλιώς το προδομένο, αλλιώς ο εαυτός που πενθεί κι αλλιώς εκείνος που ερωτεύεται. Θα έχετε παρατηρήσει ότι συνήθως διηγούμαστε την ιστορία μας ανεκδοτολογικά, προσπαθώντας να αποδείξουμε κάτι – πως είμαστε γενναίοι ή ταλαιπωρημένοι από τη ζωή ή ενδιαφέροντες. Οι περισσότεροι αναγνώστες που με πλησιάζουν στο τέλος μιας εκδήλωσης λένε: «Αν σου πω την ιστορία μου, θα γράψεις βιβλίο». Εννοούν ότι η ζωή τους είναι δραματική και συναρπαστική. Κι έχουν δίκιο. Η αγαπημένη μου δραστηριότητα στο μετρό ή στην ουρά της τράπεζας είναι να λαθρακούω τις ιστορίες των άλλων.
~~~~~~~~~~~~~~
Δεν είναι ένας ο εαυτός μας – αλλιώς αφηγείται το υστερόβουλο εγώ κι αλλιώς το προδομένο, αλλιώς ο εαυτός που πενθεί κι αλλιώς εκείνος που ερωτεύεται. Θα έχετε παρατηρήσει ότι συνήθως διηγούμαστε την ιστορία μας ανεκδοτολογικά, προσπαθώντας να αποδείξουμε κάτι – πως είμαστε γενναίοι ή ταλαιπωρημένοι από τη ζωή ή ενδιαφέροντες.
~~~~~~~~~~~~~~
Και οι αναμνήσεις μας; Πόσο διαφέρει η οπτική μας προς αυτές με το πέρασμα των χρόνων;
Ο λόγος που διηγούμαστε ξανά και ξανά τραγικές ιστορίες είναι για να συμφιλιωθούμε με το παρελθόν μας. Όπως τα παραμύθια και οι μύθοι της αρχαιότητας, έτσι και οι προσωπικές μας ιστορίες είναι γεμάτες με επιστρωματώσεις συμβόλων για τον φόβο, την επιθυμία, την ανησυχία, την αγάπη. Κι αν φτάσουμε στο σημείο να διηγούμαστε σαν να συνέβη σε κάποιον άλλο η ζωή μας, τότε γινόμαστε πιο ικανοί να καταλάβουμε, να συγχωρέσουμε και να προχωρήσουμε.
Ποιες αξίες θεωρείτε αδιαπραγμάτευτες;
Την ανεκτικότητα – για την οποία δεν διακρινόμουν παλιότερα. Την ελευθερία και το αίσθημα ευθύνης απέναντι στις πράξεις μας.
Αφιερώνετε το βιβλίο στη μητέρα σας. Είναι αλήθεια ότι η μητρότητα μας κάνει να συναισθανθούμε περισσότερο τις δικές μας μητέρες;
Υποθέτω πως ναι. Αυτό δεν είναι το θέατρο της ζωής; Ξαναζούμε την ιστορία μας, ενσαρκώνοντας άλλο ρόλο.
Τα κείμενα του Μπαρόκ ανήκουν σε διαφορετικές φόρμες. Είναι τελικά το Μπαρόκ ένα παιχνίδι συγγραφής και επινόησης του εαυτού;
Επινόησης του εαυτού και επινόησης της γραφής ταυτόχρονα. Κάθε κεφάλαιο διεκδικούσε τον δικό του τρόπο γραφής: υπάρχουν αυτοδιηγητικοί και ετεροδιηγητικοί αφηγητές, θεατρική γραφή, ποίηση, αλληλογραφία, αφήγηση σε δεύτερο πρόσωπο του ενικού και πρώτο πληθυντικού, ημερολόγιο. Βλέπετε πόσοι εαυτοί μάς κατακλύζουν; Και πόσο μπαρόκ, πόσο δραματικοί είναι; Πώς συνωστίζονται και εκπτυχώνονται σαν σεντόνια που ακολουθούν το σώμα; Αυτό ήθελα να πετύχω. Ένα μπαρόκ άγαλμα σε κίνηση που να το κοιτάζεις από όλες τις μεριές και ν’ ανακαλύπτεις κάθε φορά κάτι νέο, και συγχρόνως το όλο να είναι πιο ενδιαφέρον από τα μέρη που το απαρτίζουν. Και να είναι αυτό το άγαλμα έτοιμο ανά πάσα τιμή να ξεκολλήσει από το βάθρο του και να πετάξει. Ο ορισμός του μπαρόκ, δηλαδή.

Μπαρόκ
Αμάντα Μιχαλοπούλου
Εκδόσεις Καστανιώτη
352 σελ. // Τιμή €18,00



______________
(*) Χαριτίνη Μαλισσόβα //Δημοσιεύτηκε 26 Ιουνίου 2018 στο: diastixo.gr

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης για τα ζώα…

ΔΙΗΓΗΜΑ

Εξ όσων ηυτύχησα ή εδυστύχησα να γνωρίσω είµαι, πιστεύω, ο µόνος άνθρωπος όστις, αν τον ωνόµαζον ζώον, δεν θα εθεώρει τούτο ως προσβολήν. Όσον συναναστρέφοµαι τα ζώα, τόσον µάλλον πείθοµαι, ότι δεν υπάρχει µμεταξύ αυτών και των ανθρώπων καµµία διαφορά, ως ηθέλησαν παραδοξολόγοι τινές να ισχυρισθώσιν, αλλά µόνον ότι τα πράγµατα, κατά τα οποία διαφέροµεν από τα ζώα, δεν αποδεικνύουν όλα την ανθρωπίνην υπεροχήν. Το κυρίως διακρίνον αυτά από ηµάς είναι ότι παρέλαβον από τους ανθρώπους όσα έχουσιν ούτοι καλά, και απέφυγαν να µιµηθώσι τα άχρηστα, τα επιβλαβή και τα γελοία. Ουδέποτε έγεινε λόγος μεταξύ αυτών περί επισκέψεων του νέου έτους, ούτε περί καπνίσματος, ούτε περί φόρου επί του καπνού ή οιουδήποτε άλλου· δεν χαρτοπαικτούσι, δεν πίνουσι παρά νερόν ή γάλα όταν είναι µικρά· δεν συντηρούν στρατούς, αγνοούν τι θα ειπή πατρίς και ιδιοκτησία, και εκ τούτου ούτε δίκας εγείρουσιν ούτε κινούσι πολέµους, αλλά µόνον µονοµαχίας περί πραγμάτων τα οποία ενδιαφέρουσιν αυτά αµέσως και προσωπικώς, περί της νοµής λ.χ. πολυχλόου τινός λειµώνος ή της ευνοίας ωραίας τινός οµοφύλου των, γάτας, σκύλας, λεαίνης, φοράδας ή ελαφίνας.
Και αυτούς τους οικογενειακούς δεσµούς περιώρισαν εις µόνους τους αναγκαίους και τους µη οχληρούς. Έχουσι µεν πατέρα και µητέρα, ούτε θείους όµως ούτε εξαδέλφους ούτε εγγόνους, και το κυριώτερον ούτε πενθερούς ούτε πενθεράς. Ζώντα κατά το ευαγγελικόν παράγγελµα µε ό, τι στείλη εις αυτά η πρόνοια του Θεού, δεν υπόκεινται εις την υποχρέωσιν να συντάξωσι διαθήκην και αγνοούσιν ότι υπάρχουσιν εις τον κόσµον συμβολαιογράφοι, όπως και δήµιοι, δικαστήρια, ιατροί, ειρκταί, στρατώνες, νοσοκοµεία, πτωχοκοµεία και οικονομικά µαγειρεία. Ταύτα λέγων ουδόλως εννοώ ν' αμφισβητήσω των πραγμάτων τούτων την χρησιμότητα και την ανάγκην, αλλά να είπω ότι δύσκολον είναι να µακαρίσωµεν τον άνθρωπον δι' όσα κατέστησεν αναγκαία η κακή ποιότης του σώµατος και της ψυχής του, ή να θεωρήσωµεν ως µικρόν πλεονέκτηµα των ζώων το να δύνανται να τρώγουν χωρίς µαγείρους, να ενδύωνται χωρίς ράπτας, να νυµφεύωνται χωρίς παπάν, να γεννώνται άνευ της βοηθείας µαµµής και ν' αποθνήσκουν άνευ της συµπράξεως του ιατρού ή του δηµίου.
Εµµανουήλ Ροΐδης
Άπαντα 5,218 εξ.
~~~~~~~~~~

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης (28 Ιουλίου 1836 – 7 Ιανουαρίου 1904) υπήρξε σημαντικός Έλληνας λογοτέχνης. Θεωρείται ένας από τους πιο πνευματώδεις συγγραφείς που παρουσιάστηκαν στα ελληνικά γράμματα, ενώ το έργο του συγκροτείται από πολλά διαφορετικά είδη, όπως μυθιστορήματα, διηγήματα, κριτικές μελέτες, κείμενα πολιτικού περιεχομένου, μεταφράσεις και χρονογραφήματα.
Βιογραφία
Ο Εμμανουήλ Ροΐδης γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1836 στην Ερμούπολη της Σύρου από εύπορους και αριστοκρατικής καταγωγής (εκ Χίου) γονείς, τον Δημήτριο Ροΐδη και Κορνηλία το γένος Ροδοκανάκη. Το 1841 η οικογένειά του μετακόμισε στην Ιταλία λόγω του διορισμού του πατέρα του σε μεγάλο εμπορικό οίκο της εποχής, με έδρα την Γένοβα, και αργότερα της υπηρεσίας του ως Γενικού Προξένου της Ελλάδας. Σε ηλικία δεκατριών ετών, και ενώ οι γονείς του είχαν εγκατασταθεί στο Ιάσιο, ο Ροΐδης επέστρεψε στην Ερμούπολη, όπου σπουδάζει εσωτερικός στο φημισμένο ελληνοαμερικανικό λύκειο Χ. Ευαγγελίδη. Συμμαθητής του ήταν ο λόγιος, συγγραφέας και έμπορος Δημήτριος Βικέλας και μαζί εξέδιδαν μια εβδομαδιαία χειρόγραφη εφημερίδα υπό τον τίτλο Μέλισσα.

Το 1855 αποφοιτώντας εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο για θεραπεία για το πρόβλημα της βαρηκοΐας που είχε εμφανιστεί από τα μαθητικά του χρόνια και συνέχισε να τον ταλαιπωρεί σε όλη τη ζωή του. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα φιλολογίας και φιλοσοφίας. Μετά ένα χρόνο και εξ αιτίας της επιδείνωσης της υγείας του πήγε στο Ιάσιο και το 1857 στην Βραΐλα, όπου ανέλαβε την αλληλογραφία του εμπορικού οίκου του θείου του, Δημητρίου Ροδοκανάκη. Τότε ασχολήθηκε κρυφά με τη μετάφραση του Οδοιπορικού του Σατωβριάνδου, ο θείος του όμως το αντιλήφθηκε και τον παρότρυνε να την δημοσιεύσει. Την πλήρη μετάφραση εξέδωσε το 1860, έναν χρόνο αφού είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του. Την επόμενη χρονιά ακολούθησε τους γονείς του στην Αίγυπτο, για θεραπεία της μητέρας του, όμως μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του το 1862 επέστρεψε με την μητέρα του και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, αποφασισμένος να μην ακολουθήσει τις εμπορικές δραστηριότητες που του είχε αφήσει ο πατέρας του αλλά να αφοσιωθεί στην ενασχόληση με τα γράμματα.

Το 1866 ολοκλήρωσε την συγγραφή του μυθιστορήματος Πάπισσα Ιωάννα, έργο μέσα από το οποίο σατιρίζει τον κλήρο της Δυτικής Εκκλησίας την περίοδο του Μεσαίωνα. Το βιβλίο αφορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο (αφορισμός που άρθηκε αργότερα) αλλά με τις συνεχείς πέντε εκδόσεις του κατάφερε να καταξιώσει διεθνώς τον Ροΐδη (ως διάσημο ή μάλλον διαβόητο - κατά σημείωση του Αρίστου Καμπάνη), ο οποίος τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με γαλλόφωνες εφημερίδες ενώ το 1870 έγινε και διευθυντής της εφημερίδας Grece (Γκρες).

Το 1873 απώλεσε σχεδόν όλη του την περιουσία που είχε επενδύσει σε μετοχές της Εταιρίας Λαυρίου και της Πιστωτικής.

Τον Ιανουάριο του 1875 και για 18 μήνες εξέδιδε με τον Θέμο Άννινο το εβδομαδιαίο περιοδικό, χιουμοριστικό στην αρχή, σατιρικό κατόπιν, Ασμοδαίος μέσα από τις σελίδες του οποίου είχε τη δυνατότητα να σχολιάζει την δημόσια και πολιτική ζωή της Ελλάδας καθώς και να συμμετέχει ενεργά σε αυτήν. Υπέγραφε με τα ψευδώνυμα «Θεοτούμπης», «Σκνίπας» και πολλά άλλα παρόμοια, τα περισσότερα μιας μόνο χρήσεως, αφού τα ψευδώνυμα αυτά φαίνεται πως ήταν συνήθως αναγραμματισμοί φράσεων που τόνιζαν κάτι που είχε αναφερθεί στο αντίστοιχο άρθρο.[1] Kαυτηρίαζε τη κομματική συναλλαγή της εποχής του, υποστηρίζοντας όμως την πολιτική του Χαρίλαου Τρικούπη.

Το 1877 άρχισε η διαμάχη του με τον Άγγελο Βλάχο, με αφορμή ένα κριτικό του κείμενο με τίτλο «Περί Συγχρόνου Ελληνικής Ποιήσεως», στο οποίο στρεφόταν κατά του ακραίου ρομαντισμού και της πραγμάτωσής του στο έργο της Α' Αθηναϊκής Σχολής και των ποιητικών διαγωνισμών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1878 διορίστηκε έφορος στην Εθνική Βιβλιοθήκη, στην οποία εργαζόταν κατά την διάρκεια των κυβερνήσεων Τρικούπη, ενώ απολυόταν από τις κυβερνήσεις Δηλιγιάννη. Παράλληλα, εμφανιζόταν ως υπέρμαχος της δημοτικής με μια σειρά από γλωσσικές μελέτες αν και ο ίδιος έγραφε τα κείμενά του στην καθαρεύουσα. Το 1885 είχε ένα σοβαρό ατύχημα όταν τον χτύπησε μια άμαξα με αποτέλεσμα να σπάσει το σαγόνι του και να μην μπορεί να μιλήσει για μήνες. Το 1890 έχασε την ακοή του οριστικά.

Την περίοδο 1890-1900 δημοσίευσε το μεγαλύτερο μέρος του καθαρά αφηγηματικού του έργου, που περιλαμβάνει αρκετά διηγήματα. Μέχρι το τέλος της ζωής του συνεργαζόταν με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες της εποχής στα οποία δημοσίευε διηγήματα και κριτικά άρθρα.
Πέθανε στην Αθήνα, στις 7 Ιανουαρίου 1904.

* Βικιπαίδεια, η ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια που γράφουμε συμμετοχικά.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Νάνος Βαλαωρίτης - Νιώσε ελεύθερος // FEEL FREE



Νάνος Βαλαωρίτης (Nanos Valaoritis)


FEEL FREE
From Nanos Valaoritis's pandemonium
Feel free to fall asleep
in my bed stranger
whoever you are
looking for a night=s rest
longing for understanding
THE SCAFFOLDING OF MY BEING
is not yet exhausted by study
i will vanish nonetheless
not a jot wiser than before
since we all know that i need
to make any impression on the
diseased continent of our mind
and rid it altogether of parasites
fasting and falling faster and faster into
crime so heinous and rotten that I dare not speak
to anyone about it except to you charming creature
of the depths so gifted so beautiful so talented and wick-
ed that i am now stuck with longer and longer lines of communi-
cation to keep going so feel free to send me anything you
want but i repeat three thousand ships will be the re-
quired minimum for creating an impression on the
lost continent of men or women engaged in
mutual acts of destruction stemming from
mainly a paranoid make-up no psychi-
atrist has been able to explain
in terms that make sense to
the layman or the specia-
list and now there=s
no time left for
dabbling with
the unknown
any more
than
bef-
or-
e.
Painting by Katerina Valaoritis
~~~~~~~~~~~

Νιώσε ελεύθερος.
From Nanos Valaoritis's pandemonium

Μπορείς να κοιμηθείς.
Στο κρεβάτι μου ξένε
Όποιος κι αν είσαι
Ψάχνω για μια night=s ξεκούραση
Λαχτάρα για κατανόηση
Η σκαλωσιά της ύπαρξής μου
Δεν έχει ακόμη εξαντληθεί από τη μελέτη
Θα εξαφανιστώ παρ ' όλα αυτά.
Τίποτα πιο σοφό από πριν.
Αφού όλοι ξέρουμε ότι χρειάζομαι
Για να κάνει οποιαδήποτε εντύπωση στο
Άρρωστη ήπειρος του μυαλού μας
Και να το απαλλάξουμε από τα παράσιτα.
Νηστεία και πτώση όλο και πιο γρήγορα
Έγκλημα τόσο αποτρόπαιο και σάπιο που δεν τολμώ να μιλήσω.
Σε οποιονδήποτε γι ' αυτό εκτός από εσένα γοητευτικό πλάσμα
Από τα βάθη τόσο ταλαντούχα τόσο όμορφα τόσο ταλαντούχα και γουίκ
Εντ ότι τώρα έχω κολλήσει με μεγαλύτερες και μεγαλύτερες γραμμές επικοινωνίας
Κατιόν για να συνεχίσεις έτσι να είσαι ελεύθερος να μου στείλεις ό, τι σου
Θέλω, αλλά επαναλαμβάνω, τρία χιλιάδες πλοία θα είναι
(') εε l της και δελτίο εκ, σημείο
Χαμένη Ήπειρος ανδρών ή γυναικών που ασχολούνται με
Αμοιβαίες πράξεις καταστροφής που προκύπτουν από
Κυρίως ένα παρανοϊκό make-up όχι ψυχι -
Ο atrist μπόρεσε να εξηγήσει
Σε όρους που έχουν νόημα να
Ο Λαϊκός ή ο ειδικός
Λίστα και τώρα there=s

Δεν έχει μείνει χρόνος για
Με με
Το άγνωστο
Κι άλλο.
Απ ' ό, τι
Πριν
Ή
Και

Ζωγραφική από την Κατερίνα Βαλαωρίτη

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Γιάννης Ρίτσος (1909-1990), από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές. Διεθνούς φήμης και πολυμεταφρασμένος



Dionisis Vitsos
ΑΘΗΝΑ


«Αυτά που χάθηκαν, αυτά που δεν ήρθαν μην τα κλαις.
Αυτά που τα 'χες και δεν τα 'δωσες κλάφ’ τα.» 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ (1909-1990), 
“ΧΑΡΤΙΝΑ”, 1982, ΚΕΔΡΟΣ


πό τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές. Διεθνούς φήμης και πολυμεταφρασμένος. Δημοσίευσε πάνω από εκατό ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, εννέα μυθιστορήματα, τέσσερα θεατρικά έργα και μελέτες, όπως και μεταφράσεις, χρονογραφήματα κλπ.

Εργάστηκε ως σκηνοθέτης, ηθοποιός και χορευτής σε επιθεωρήσεις. Πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν και τραγουδήθηκαν ευρέως.
Στο σανατόριο του «Σωτηρία», όπου νοσηλευόταν από φυματίωση, ήρθε κοντά με τον μαρξισμό και την Αριστερά, που επηρέασαν βαθύτατα την ποίησή του και τον τρόπο ζωής του. Έγινε μέλος του ΚΚΕ και της ΕΔΑ και για τις ιδέες του εξορίστηκε στη Λήμνο, στη Μακρόνησο, στον Άγιο Ευστράτιο, στη Γυάρο και στη Λέρο.
Ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση και στην Κούβα. 
Μεταξύ των τιμητικών διακρίσεών του περιλαμβάνονται το κρατικό βραβείο ποίησης και το βραβείο Λένιν.]

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

« ...μπλόφα χοντρή η άνοιξη στις μέρες μας» ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ(1926- 1990), ΠΟΙΗΜΑΤΑ,

Dionisis Vitsos
ΑΘΗΝΑ

  ποίηση..... 

« ...μπλόφα χοντρή η άνοιξη στις μέρες μας».
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ(1926- 1990), 
ΠΟΙΗΜΑΤΑ,
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ

ολυγραφότατος ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Από το Ναύπλιο. Φοίτησε στη Νομική Σχολή. Εξορίστηκε για τις ιδέες του. Συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Δικτατορία για δηλώσεις του κατά του Παττακού. 
Το 1961 βραβεύεται με το Β' Κρατικό Βραβείο ποίησης, το 1962 με Α΄Βραβείο ποίησης της Ομάδας των Δώδεκα, ενώ το 1988 με το Κρατικό Λογοτεχνικό βραβείο ποίησης.]